Najpierw trochę ideologii

Każdy kto poważnie traktuje fotografię marzy o super sprzęcie. Kiedyś były to wspaniałe lustrzanki analogowe z rewelacyjnymi obiektywami. Toczyły się długie dyskusje o filmach doskonale oddających każdy szczegół, o metodach wywoływania i o wszystkim co mogło wpłynąć na perfekcyjny technicznie efekt końcowy. Gdy zapanowała technika cyfrowa obiektem pożądania stały się jak najlepsze profesjonalne maszyny za ciężkie pieniądze. Niezbędny był mocny komputer z Photoshopem w najnowszej wersji. Wyścig nabrał gwałtownego przyspieszenia. Świat zalała fotografia. Zdjęcia poraziły nas doskonałością, nieprawdopodobną doskonałością. Możliwość manipulowania obrazem doprowadziła do kreowania nieistniejącego świata. Profesjonalny, agresywny rynek domagał się idealnej wizji rzeczywistości. Kobiety, których nigdy nie zobaczymy wokół siebie, cudowne baśniowe krainy, nawet zwykłe przedmioty codziennego użytku musiały być nieziemsko piękne. W krainie wiecznej konsumpcji wszystko powinno budzić żądzę posiadania.

Amatorzy rozpoczynający swoją przygodę z fotografią bardzo szybko zniechęcają się do swoich małych prostych cyfrówek. Nie "wychodzą" z nich takie krystaliczne zdjęcia jakie znają z kolorowych magazynów, z Internetu, z reklamy. Należy więc włączyć się w ten pęd do perfekcji. Co jest do tego potrzebne? Oczywiście pieniądze! Dawna lustrzanka analogowa mogła służyć długie lata, wystarczyło o nią dbać. Teraz aparat po dwóch, trzech latach staje się przestarzały. Żeby kreować idealny świat trzeba co chwilę kupować nowy sprzęt.

W tym miejscu należy postawić sobie pytanie do czego NAM potrzebna jest fotografia? Do czego fotografia potrzebna jest tym, których interesują nasze możliwości finansowe to wiemy. Kreują świat marzeń, świat raju, świat do którego możemy wejść za pieniądze. To, że po opróżnieniu naszego portfela ten swiat nadal jest niedostępny nie chcemy jakoś zauważyć. Być może za mało zapłaciliśmy?

Dlaczego więc mamy włączać się ze swoim aparatem fotograficznym do tej fikcyjnej przestrzeni? Dlaczego chcemy dążyć do technicznej perfekcji w kreowaniu NASZEGO świata? Przecież NASZ świat nie jest na sprzedaż! Ujrzyjmy go takim jaki jest.

Żeby spojrzeć na rzeczywistość wokół nie potrzebujemy cudownego, najnowszego, najdroższego sprzętu. Potrzebujemy wrażliwości. Lomografia, ruch odrzucający wszelkie zasady i konwenanse obowiązujące w tradycyjnej fotografii, jest tu bardzo dobrym przykładem na własne i niezależne spojrzenie na świat, który nie jest plastelinowo-plastikowo kolorowy lecz wypełniają go piksele, ziarno, szum cyfrowy, nieostrości, najróżniejsze przebarwienia. Bo świat jest niespójny, brudny, zabarwiony na brudno-szaro i jeśli ktoś tego nie chce zobaczyć, to znaczy, że jego jedynym oknem jest telewizor.

Dlatego też zamieszczane tu zdjęcia w większości zrobione będą kieszonkowym aparatem cyfrowym. Dysponuję pełno-klatkową dużą lustrzanką lecz od dawna czuję, że mnie ogranicza. Nie jestem w stanie rejestrować nią na gorąco otaczającej mnie przestrzeni. Koncentracja na sferze technicznej odcina mnie od spontaniczności. Postanowiłem więc włożyć do kieszeni małą maszynkę i rejestrować otoczenie. Zapisywać wszystko co mnie porusza bez myślenia o sprawach nieistotnych. Szum, ostrość, rozdzielczość nie są ważne gdy widzę jak niszczona jest przestrzeń, w której żyję. Gdy arogancja mnie atakuje, gdy tracę jakąkolwiek możliwość harmonijnego życia.